​بي‌اشتهايي و پرخوري عصبي

دو نمونه از اختلالات شایع دوران نوجوانی بی اشتهایی و پرخوری عصبی می باشد. 
 
اختلالات عصبی در نوجوانان
 
بي‌اشتهايي عصبي

يك اختلال غذا خوردن است كه در نوجوانان شيوع زیادی دارد. در اين بيماري فرد براي كم كردن وزن به طور عمدي غذا نمیخورد يا در صورت خوردن غذا با روش‌هاي نادرست، مانند استفراغ عمدي يا خوردن مسهل، آن را دفع مي‌‌كند. اين اختلال با وسواس براي لاغرتر شدن و توهم چاق بودن همراه است. بيشتر از 75 درصد افراد مبتلا به بي‌‌اشتهايي عصبي براي سرعت دادن به كاهش وزن، بيش از حد ورزش مي‌‌كنند.
در اين افراد بيشتر وعده‌هاي اصلي غذا، به مقدار كمي غذاهاي كم چرب و كم كالري و آشاميدني‌هاي كم كالري محدود مي‌‌شود. اغلب مبتلايان به بي‌‌اشتهايي عصبي، صبحانه نمي‌‌خورند. اين افراد حدود 85% وزن طبيعي خود را دارند.
از عوارض اين بيماري مي‌‌توان به موارد زير اشاره كرد: كاهش وزن شديد، تحليل عضلات، قطع عادت ماهيانه، يبوست فشارهاي عصبي، بي‌نظمي ضربان قلب، عدم تحمل سرما و در موارد بسيار شديد مرگ.

 
پرخوري عصبي

اختلال ديگري از انواع اختلالات غذا خوردن است. خصوصيت اصلي پرخوري عصبي، جلسات پرخوري و عمدتاً مصرف غذاهاي پر كالري است كه راحت و با سرعت زياد بلعيده مي‌‌شود. پس از آن رفتارهاي جبراني مانند استفراغ عمدي يا دفع بوسيله مسهل و مدر به دليل احساس گناه از پرخوري و بيزاري از خود و نيز براي پيشگيري از افزايش وزن انجام مي‌‌شود.
اغلب شروع پر خوري عصبي به دنبال دوره‌اي از رژيم‌هاي غلط كاهش وزن است. عوامل اجتماعي فرهنگي مانند رژيم‌هاي كاهش وزن مكرر همراه با فشار براي لاغر شدن در ايجاد اين بيماري مؤثر مي‌‌باشند. اين افراد معمولاً وزن طبيعي دارند.
از عوارض اين بيماري مي‌‌توان به موارد زير اشاره كرد: خستگي، ضعف، كاهش تمركز حواس، عدم تعادل مايعات و الكتروليت‌هاي بدن، بيماري دندان به دليل تماس زياد دندان‌ها با اسيد معده، اختلالات قاعدگي، یبوست، پاره شدن عروق چشم به دليل فشارهاي ناشي از استفراغ‌هاي مكرر.


در صورتیکه فرزندتان نشانه های  اختلالات بالارا دارد برای درمان به روانپزشک یا روانشناس مراجعه کنید.

Overall Rating (0)

0 out of 5 stars

نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
  • هیچ نظری یافت نشد

حدیث روز

امام علی علیه السلام: مَا أَكْثَـرَ اَلْعِبـَرَ وَ أَقَـلَّ اَلاِعْتِبَـارَ چه بسيار است پنـدها و چه اندكاند، پنـد پـذيران. نهج البلاغه/کلمات قصار 297